زن با چهره‌اي نگران مقابل قاضي شعبه ۲۸۶ دادگاه خانواده نشسته بود.
شايد هنوزهم باورش نمي‌شد همسرش پس از سال‌ها زندگي مشترك، وي را به خاطر ابتلا به يك بيماري صعب العلاج با فرزندان خردسالش رها كرده و ناپديد شده است.
براي همين به دادگاه خانواده آمده بود تا با بخشيدن همه مهريه‌اش كه ۱۳۷۶ شاخه گل رز بود، از همسرش جدا شود تا شايد مرد زندگي‌اش لااقل به فرزندانش سر بزند.
او با گريه در توضيح ماجراي زندگي‌اش به قاضي عموزادي گفت: ۱۱ سال پيش بود كه به‌دنبال آشنايي با همسرم به عقد او درآمدم و با تعيين يك سكه بهار آزادي و ۱۳۷۶ شاخه گل رز به‌عنوان مهريه، زندگي مشترك با وي را آغاز كردم.
سال‌هاي اول زندگي‌مان همسرم كه مرد ثروتمند و مهرباني بود، برايم زندگي خوبي را فراهم كرده بود و ما بدون هيچ مشكلي با محبت و علاقه با يكديگر زندگي مي‌كرديم تا اينكه ۴ سال قبل دچار يك بيماري صعب‌العلاج شدم. از آن به بعد، رفته رفته دچار مشكل حركتي شدم و بعد از اين اتفاق بود كه احساس كردم همسرم ديگر آن علاقه و محبت گذشته را به من ندارد. اين بي‌مهري‌ها تا آنجا پيش رفت كه همسرم حتي حاضر به صحبت با من نبود و آنجا بود كه متوجه شدم وي ديگر حاضر به ادامه زندگي مشتركمان نيست. تا اينكه سال گذشته همسرم يكباره به بهانه رفتن به سر كار از خانه خارج شد و ديگر بازنگشت.
وي ادامه داد: ماه‌ها به‌دنبال همسرم گشتم تا اين كه متوجه شدم وي در خارج كشور در حال تجارت و زندگي است. اين در حالي بود كه در اين مدت من بدون دريافت نفقه و با بيماري‌اي كه داشتم از فرزندانم نگهداري مي‌كردم اما وقتي ديدم ديگر نمي‌توانم اين وضعيت را تحمل كنم فرزندانم را تحويل خانواده شوهرم دادم.
زن جوان كه به همراه وكيل خود در دادگاه حاضر شده بود، در ادامه به قاضي عموزادي گفت: من يك سكه طلاي مهريه‌ام را هنگام عقد دريافت كرده‌ام و حالا هم مي‌خواهم فقط يك بار ديگر همسرم را ببينم و بقيه مهريه‌ام را كه ۱۳۷۶ شاخه گل رز است به او ببخشم. شايد چند صباحي ديگر زنده نباشم اما مي‌خواهم از همسرم جدا شوم تا شايد او لااقل به‌خاطر ديدن فرزندانمان برگردد.
قاضي عموزادي- رئيس شعبه ۲۸۶ دادگاه خانواده- با شنيدن اظهارات زن جوان دستور انجام تحقيقات لازم را صادر كرد.