اما جالب است بدانید که خود اشلی کول هیچ‏وقت دوست نداشت در نقش یک مدافع بازی کند. بت زمان بچگی او بازیکنی بود که به جز گلزنی هیچ کار دیگری در زمین فوتبال از او برنمی‏آمد. اشلی کول از روماریو به عنوان الگوی دوران کودکی خود یاد می‏کند. اما زمانی که به تیم جوانان آرسنال پیوست، دریافت که در رقابت با مهاجمان بی‏شمار این تیم چاره‏ای جز عقب نشینی و بازی در پست دفاع ندارد. او می‏گوید: «واقعا نمی‏خواستم یک مدافع باشم. دوست داشتم حمله کنم و گل بزنم. البته الان می‏فهمم که صلاحم این بود تا هیچ وقت مهاجم نباشم؛ اما هنوز هم احساس می‏کنم لذت گلزنی چیزی دیگری است.»
او سپس خودش را با روبرتو کارلوس افسانه‏ای مقایسه می‏کند و ادامه می‏دهد: «وقتی مجبور شدم در پست دفاع چپ بازی کنم، با خودم گفتم که می‏توانم یک روبرتو کارلوس دیگر باشم. همیشه سعی کرده‏ام از نحوه بازی او الگوبرداری کنم علاوه بر آن که خوب دفاع می‏کند، خیلی خوب هم از پس حرکات تهاجمی برمی‏آید. دوست دارم یک روز به اندازه او خوب شوم.» کول اعتراف می‏کند از زمانی که بازی روبرتو کارلوس را دیده به بازی در این پست متقاعد شده است: «الان می‏فهمم که اگر یک مدافع چپ نبودم، هیچ‏وقت به تیم ملی راه نمی‏یافتم.» او اکنون به بازیکن کاملی تبدیل شده است، اگر چه هنوز هم بعضی‏ها وی را به ضعف در برگشت‏ها متهم می‏کنند. البته تعداد منتقدان او هر روز کمتر از گذشته می‏شود: «فکر می‏کنم انتقاد منصفانه‏ای باشد. اما همه می‏دانند که در سال‏های اخیر چقدر پیشرفت کرده‏ام. نمی‏دانم چه اتفاقی افتاد که اینقدر متحول شدم. شاید به خاطر اعتماد به نفس بود. بعد از یورو 2004 بود که احساس کردم در درون زمین خیلی راحت‏تر از قبل بازی می‏کنم. به این نتیجه رسیده‏ام که عضو مهمی از تیم هستم.»
چهار سال قبل زمانی که اریکسون هدایت تیم ملی انگلیس را در دست گرفت، هیچ‏کس را برای پست مدافع چپ در اختیار نداشت. تا این که ناگهان اشلی کول از پشت کوه ظهور کرد. اریکسون درباره او می‏گوید: «اشلی یک بازیکن در کلاس جهانی است. او سریع و مقاوم است و مثل یک قطار طول زمین را طی می‏کند و به همان سرعت برمی‏گردد.» اما کول با افتادگی و شکسته نفسی با این توصیف برخورد می‏کند: «هنوز به استاندارد جهانی نرسیده‏ام. استاندارد جهانی از نظر من یعنی روبرتو کارلوس. امیدوارم روزی به سطح او برسم.»