اخبار خارجی ورزشی شب کامروایی ماتادورها

همشهری , دوشنبه 10 تير 1387

شب کامروایی ماتادورها

ماموريت او ديگر تمام شده بود. اين را خودش وقتي براي گرفتن جام به روي سكوي ويژه رفته بود، به خوان كارلوس، پادشاه كشورش گفت.

ليلا داوودي:‌ ورزشگاه ارنست هاپل خلاصه لبخند پيرمرد را ديد. پيرمردي كه در تمام جام حتي يك بار هم نخنديد، ديشب بعد از آنكه پسرانش جام را مال خود كردند، نفسي به راحتي كشيد و روي دست شاگردانش از ته دل خنديد.
ماموريت او ديگر تمام شده بود. اين را خودش وقتي براي گرفتن جام به روي سكوي ويژه رفته بود، به خوان كارلوس، پادشاه كشورش گفت. او در آستانه 70 سالگي كار بزرگي براي كشورش انجام داد و به عطش 44 ساله كشورش براي رسيدن به قهرماني پايان داد.
فينال بزرگ
نيمي از ورزشگاه 79 ساله و 50 هزار نفري ارنست هاپل وين به قرمزپوشاني تعلق داشت كه يكصدا اسپانيا را فرياد مي‌زدند. اين جام به‌طور غريبي همه آنها را به هم نزديك كرده بود. اسپانياي تكنيكي كه هميشه به‌دليل چند دستگي و جدايي‌طلبي ايالت‌هاي بزرگ خود از جمله باسك و كاتالان به هيچ توفيق بزرگي دست پيدا نمي‌كرد، اين بار همه بازيكنان وتماشاگرانش را يكدل و متحد مي‌ديد و اين براي همه آنها هم عجيب بود و هم دلنشين.
فوتبال به طرز معجزه آسايي همه آنها را دور هم جمع كرده بود و حتي پاي خوان كارلوس، پادشاه، صوفيا، ملكه و خوزه لوييز رودريگز زاپاته رو، نخست وزير اين كشور را به ورزشگاه ارنست هاپل وين باز كرده بود. همه آنها آمده بودند رؤيايي‌ترين اسپانياي 50 سال اخير را ببينند. اين حس غرور، افتخار و شادي به همه آنها تعلق داشت. آنها آمده بودند جام را از دل آلمان به خانه ببرند. اين حقيقتي بود كه اسپانيايي‌ها به آن ايمان داشتند. حتي مرزهاي سبز و زيباي آلمان با اتريش و سوئيس و همسايگي اين كشور با دو ميزبان خوش آب و هوا هم بهانه‌اي نشد كه اسپانيا در بازي آخر، اختيار كار را به آلمان واگذار كند.
بازي ديشب در حالي شروع شد كه نگاه 2 كشور به ورزشگاه ارنست هاپل دوخته شده بود. مثل بازي آلمان و تركيه آنگلا مركل، صدراعظم آلمان در ورزشگاه بود اما اين بار او تحقير تيم كشورش را در 90 دقيقه مشاهده كرد. فوتبال اين بار مركل را در كنار خوان كارلوس، پادشاه 70 ساله اسپانيا قرار داده بود. دو سياستمدار كه به وسيله فوتبال و ميشل پلاتيني 90 دقيقه كنار هم نشستند.
بازي زير سايه حربه آلمان‌ها با برتري 7 دقيقه‌اي آنها شروع شد. سفيدپوشان كه شايعه مصدوميت ميشاييل بالاك را سر زبان‌ها انداخته بودند، با قراردادن او در ميانه ميدان همه معادلات را به هم ريختند تا اسپانيا فقط چند دقيقه اول را از دست بدهد. پس از آنكه قرمزپوشان به بازي مسلط شدند، ديگر به آلمان هيچ فرصتي براي خودنمايي ندادند. آنها تا پايان بازي در زمين به اختيار اسپانيا مي‌دويدند و مطابق ميل آنها بازي مي‌كردند. برتري قابل اعتناي ماتادورها در اين بازي آنقدر محسوس بود كه حتي تماشاگران و گزارشگران آلماني هم به راحتي قهرماني حريف را پذيرفتند. گزارشگرZDF و همين طور ARD در دقايق پاياني گزارش خود از بازي به صراحت عنوان لايق برد نبوديم و بازي نكرديم را به كار بردند. شنيدن اين جملات براي آنها كه با فرهنگ تاثيرپذيرفته از حس ناسيوناليستي آلمان‌ها آشنا هستند، البته كمي عجيب بود.
اسپانيا در بازي ديشب اگرچه با تنها گل فرناندو تورس (دقيقه 33) به برتري رسيد اما بارها مي‌توانست گل ديگري بزند و به‌دليل شتاب بازيكنان و كم دقتي آنها اين اتفاق نيفتاد. اسپانيايي‌ها كه در هر بازي اختيار خود را به يكي از هافبك‌هاي قدرتمند خود مي‌سپردند، در اين بازي به ژاوي تكيه داشتند كه هر كاري اراده كرد، انجام داد و مردان خط مياني آلمان را زير سايه خود محو كرد تا آلمان از جريان بازي خارج شود.
تفكرات پيرمرد
لوييز آراگونز كه از نظر سني تنها 3 ماه تا پادشاه كشورش فاصله داشت، براي آنكه ماموريتش را به بهترين شكل ممكن به پايان برساند، در غياب داويد وياي مصدوم از وجود سسك فابرگاس استفاده كرد كه در اين جام پشت سر اينيستا قرار گرفته بود اما با اين حال نمايشي قابل‌قبول ارائه داده بود.
آراگونز به‌دليل جبر بازي، سيستم 1-4-1-4 را انتخاب كرد. پويول و مارچنا در قلب دفاع انجام وظيفه مي‌كردند كه پويول در اين بازي آن اقتدار بازي‌هاي قبل را نداشت و چند اشتباه عجيب مرتكب شد. با اين حال دفاع اسپانيا آنقدر خوب كار كرد كه آلمان و به‌خصوص كلوزه، پودولسكي و بالاك خطري براي ماتادورها نداشته باشند.
كاپ ده ويلا و راموس در دو جناح بودند كه راموس بهتر از كاپ ده ويلا بازي كرد. راموس به‌جز پاسي كه به مهاجمان حريف داد و براي آنها موقعيت خلق كرد تا هم تيمي‌هاي خود در خط دفاعي را به دردسر بيندازد، بازي قابل‌قبولي انجام داد.
سه‌نا، هافبك دفاعي اين تيم مثل هميشه مفيد بازي كرد و در خدمت تيم بود. بازي اين بازيكن در طول مسابقات اصلا به چشم نمي‌آمد اما نقش او كاملا در تيم حياتي بود.
ژاوي در اين بازي بهترين بازيكن خط مياني بود. او در اين جام بازي به بازي بهتر شد و در نهايت در آخرين مسابقه بهترين بازي‌اش را انجام داد. سيلوا در اين ديدار، بازيكن سابق نبود و نمايشي متوسط رو به پايين را ارائه داد. فابرگاس هم كه جاي داويد و يا را در زمين گرفته بود، به جاي پست او در جلوي هافبك‌ها و پشت سر تورس قرار گرفت تا ماتادورها در اين بازي با يك مهاجم بازي كنند.
تورس هم كه در طول جام فقط يك گل زده و بازي‌هاي مؤثري انجام نداده بود، همه ناكامي‌ها را در يك بازي جبران كرد و با گل هوشمندانه و بازي آزاردهنده اش در پيشاني تيم ملي اسپانيا همه چيز را يكجا تلافي كرد.
اخطار عجيب روزتي
روزتي ايتاليايي خيلي خوش شانس بود كه بازيكنان دو تيم مشكلي برايش به وجود نياوردند. او در تنها صحنه خشن بازي يك تصميم عجيب و غريب گرفت و در حالي كه بالاك و مارچنا با هم درگير شده بودند، او به بالاك و كاسياس اخطار داد تا كاپيتان اسپانيا تا دقايقي از آدم‌هاي دور و برش دليل اخطار گرفتنش را بپرسد.
داور ايتاليايي كه تقريبا همه كارشناسان داوري ارتباط صميمي او با رئيس كميته داوران اروپا را دليل انتخاب او براي اين بازي مي‌دانند، داوري قابل‌قبولي داشت و هيچ تصميم تعيين كننده‌اي هم نگرفت.
بهت لو
يواخيم لو كه مي‌دانست تيم حريف نه تركيه است و نه لهستان، مثل هميشه سيستم 1-3-2-4 را انتخاب كرد اما در دومين بازي بزرگش در اين جام هم مانند بازي با كرواسي شكست خورد و اين بار با يك گل.هيچ‌يك از ستاره‌هاي لو در اين مسابقه آن نقشي را بازي نكردند كه او مي‌خواست. نه بالاك، نه كلوزه (كه مجبور به تعويضش شد)، نه پودولسكي، نه شواين اشتايگر و نه هيچ‌يك از بازيكنان ديگر آن بازيكناني نبودند كه توان مقابله با سيل قرمز را داشته باشند. خط 4 نفره دفاعي اين تيم (فردريش، متزلدر، مرته ساكر و لام) و حتي يانسن كه از اولين دقيقه نيمه دوم جاي لام را در زمين گرفت، مجموعه‌اي از اشتباهات گروهي و انفرادي را نمايش دادند. خط مياني اين تيم هم با تسليم شدن در برابر حريف اجازه داد اسپانيا با فوتبالي مدرن و تماشاگرپسند، فينالي رؤيايي را به پايان برساند. در خط حمله هم كلوزه مانند ديگر بازيكنان بود و هيچ كار خارق‌العاده كه هيچ كاري معمولي هم از او نديديم.