اخبار داخلی فرهنگ و هنر اميني: اگر از «درباره الي...» تأثير گرفته باشم، اتفاق بدي نيست

فارس , شنبه 10 بهمن 1388

اميني: اگر از «درباره الي...» تأثير گرفته باشم، اتفاق بدي نيست

اميني گفت: طرح «هفت دقيقه تا پائيز» را دو سال پيش نوشتم و اين هم‌زمان با ساخته شدن «درباره الي...» بود. «اصغر فرهادي» رفيق صميمي من است و اگر هم از او تاثير بگيرم خوب است، اما اين اتفاق نيفتاده است.

عليرضا اميني گفت: طرح «هفت دقيقه تا پائيز» را دو سال پيش نوشتم و اين هم‌زمان با ساخته شدن «درباره الي...» بود. «اصغر فرهادي» رفيق صميمي من است و اگر هم از او تاثير بگيرم خوب است، اما اين اتفاق نيفتاده است.
نشست پرسش و پاسخ فيلم 7 دقيقه تا پائيز» با حضور عليرضا اميني (كارگردان)، سيد جمال ساداتيان (تهيه‌كننده)، محسن تنابنده و خاطره اسدي (بازيگران)، هديش بيگدلي شاملو(طراح جلوه‌هاي بصري)، علي برازنده (مدير فيلمبرداري) و محمد تقي فهيم (مدير جلسه) برگزار شد.
در ابتداي اين نشست، عليرضا اميني با اشاره به توليد اين فيلم گفت: دو سال پيش قرار بود اين پروژه آماده شود كه دو بار تا مرحله پيش توليد نيز پيش رفت ولي به دليل مشكلات مالي نتوانستيم آن را توليد كنيم، ولي آقاي ساداتيان با درايتي كه داشتند نسبت به اين فيلمنامه اعتماد كردند و فيلم را ساختند.
ساداتيان نيز با بيان اين مطلب كه بيشتر علاقمند است تا نظرات اهالي مطبوعات را درباره اين فيلم بداند، گفت: عموما علاقمندي من در حوزه فيلم‌هاي اجتماعي است و فكر مي‌كنم قصه اين فيلم، در ادامه مسائل اجتماعي است كه به كرات با آن مواجه‌ هستيم.
محسن تنابنده فيلمنامه نويس و بازيگر اين فيلم گفت: طرح اوليه اين فيلمنامه توسط آقاي اميني نوشته شده بود و وقتي كه قرار شد آن را بسازيم من با حضور عليرضااميني و يكي از دستيارانشان سفري 4 روزه به كلاردشت داشتيم تا بخش اوليه فيلمنامه را بنويسيم. بايد اينجا از زحمات بازيگران فيلم و عوامل تشكر كنم و بگويم كه فيلمنامه اين اثر يك كار تجربي بود كه سر صحنه نوشته شده بود.
«خاطره اسدي» بازيگر «هفت دقيقه تا پائيز» درباره حضورش گفت: اين فيلم كار سختي بود و از آن بسيار راضي هستم. از كمك‌هاي آقاي تنابنده، ‌خانم تهراني و آقاي اميني تشكر مي‌كنم. ما فضايي را تجربه كرديم كه با اتود زدن به آن مي‌رسيديم و اين كار را براي بچه‌هاي فيلمبرداري سخت مي‌كرد.
بيگدلي شاملو، همچنين با اشاره به جلوه‌هاي بصري فيلم گفت: در اين كار جلوه‌هاي بصري كوتاه اما مهم بودند. در اين فيلم سكانس چپ شدن ماشين براي من خيلي مهم بود و به صورت كاملا سه بعدي اجرا شد.
وي ادامه داد: اين سكانس حدود 5/6 ثانيه بود و من فكر مي‌كردم به صورت اسلوموشن بهتر ديده خواهد شد اما با نظر خانم صفي‌ياري حركت تندتري پيدا كرد، آن چيزي كه شما شاهدش بوديد، از چند عكس در كنار هم بود و هيچ فيلمبرداري انجام نشد و به نظرم بهتر اين بود كه پيمان ابدي دومي نسازيم. «عليرضا اميني» با اشاره به پايان بندي داستانش گفت: اين فيلم علي‌رغم داستان‌هاي قبلي‌ام، داراي دو پايان داستاني و شخصيتي بود و سينماي مدرن اصولا با پايان بسته‌اي روبرو نيست. داستان فيلم به صورت كلاسيك روايت نشد و يك سري از جريانات و مسائل را در يك شرايط مطرح كرديم كه پايان داستاني داشت و همچنين هركدام از شخصيت‌ها پايان مخصوص خود را داشتند.
«محسن تنابنده» ضمن تشكر از عليرضا اميني افزود: از آقاي نادري تشكر مي‌كنم كه در بخش پاياني فيلمنامه به من كمك كردند درباره فيلمنامه‌هايي كه هم‌زمان با ساخت نوشته مي‌شود، بايد طور ديگري حرف زد، چون در اين فيلمنامه‌ها، كارگردان و تدوين‌گر دخيل هستند و با ساخت فيلم، فيلمنامه شكل مي‌گيرد.
اين فيلمنامه‌نويس همچنين درباره تغييرات رخ داده نسبت به طرح اوليه فيلمنامه، گفت: قصه اوليه فيلمنامه، اين بود كه دو خانواده با بچه‌هاي‌شان به سفر مي‌روند، بچه خانواده اولي مي‌ميرد و اتفاقات بعد از مرگ اين بچه را مي‌بينيد و پس از آن به صحنه تصادف برمي‌گردند و حالا فرزند خانواده دوم مي‌‌ميرد.
وي ادامه داد: در هنگام ساخت به اين اتفاق نظر رسيديم كه قصه بسيار تلخ و گزنده است و نمي‌توان آن را تحمل كرد به همين خاطر تغيير و تحولاتي در شخصيت‌ها به وجود آورديم.
«عليرضا اميني» در ادامه افزود: در طرح اوليه شخصيتي كه ما از آدم‌ها ديديم، كمي متفاوت‌تر بود و ما در فيلمنامه جديد به اين برمي‌گرديم كه چطور مي‌شود يك نفر خودش را از يك ارتفاع پرت كند و اين روند روي تك تك شخصيت‌هاي ما تاثير گذاشت.
برازنده مدير فيلمبرداري اين فيلم همچنين گفت: فيلمبرداري اين كار به صورت كلاسيك انجام نشد و ما تمام كات‌ها را به هم ريختيم و شايد در صحنه‌هاي شاد اين خانواده‌ها بود كه كمي آب و رنگ داشتيم.
وي ادامه داد:‌البته كپي كه به نمايش درآمده، كپي صفر بود كه رنگ دلخواه ما را نداشت، ولي در نهايت، فيلم ته‌مايه سربي دارد و فضاي آن سرد است.
«سيد جمال ساداتيان» در پاسخ به اين سئوال كه در كنار فيلم «به رنگ ارغوان» چطور «هفت دقيقه تا پائيز» را تهيه كرده است گفت: عموما خط فكري من شبيه به فيلم «به رنگ ارغوان» است، من اين فيلم را سال 82 ساختم و 6 سال از ساخت آن مي‌گذرد و متاسفانه در قدم اول متوقف شديم و موانعي باعث شد تا اين خط فكري را دنبال نكنيم. قطع يقين اگر به موضوعات اجتماعي بپردازيم، شايد داستان‌هاي مختلفي داشته باشيم.
وي افزود: ‌اميدوارم با نگرش جديد معاونت سينمايي كه انشاءالله مقطعي نباشد دوباره پر و بال بيشتري به موضوعات اجتماعي داده شود و انشاءالله سينماي سياسي ما با فراغت بال بيشتري به كارش ادامه دهد.
عليرضا اميني با اشاره به انتخاب هديه تهراني و ديگر بازيگران فيلمش گفت:‌ من فكر مي‌كنم تمام بازيگران سينماي ما اين ويژگي را دارند كه در هر شرايطي به خوبي ايفاي نقش كنند. محسن تنابنده در فيلم‌هاي قبلي من بازي كرده بود و از ويژگي‌هاي هديه تهراني و خاطره اسدي نيز رضايت داشتم و فكر مي‌كنم بهترين گزينه براي اين نقش‌ها بودند.
محسن تنابنده با اشاره به پايان فيلم گفت: در فيلمنامه، فيلم زماني كه شمع‌ها خاموش مي‌شوند، به پايان مي‌رسد ولي چون صاحب معنوي اثر عليرضا اميني است و او كاراكتر نيما را به عنوان نمونه‌اي از كساني كه شرايط معلقي دارند مي‌داند به اين پايان بندي رسيديم كه موتيف اين مضمون را كه هر اتفاقي بيفتد، دوباره به روال عادي خود باز ‌مي‌گردد و زندگي جريان خواهد داشت، در فيلم بياوريم.
اميني در پاسخ به اين سئوال كه تا چه حد تحت تاثير «درباره الي...» بوده است، گفت: من دو سال پيش اين طرح را نوشم و هم‌زمان آقاي فرهادي داشتند «درباره الي...» را كار مي‌كردند. ايشان رفيق صميمي من هستند و اگر از ايشان تأثير بگيرم، چيز بدي نيست اما اين اتفاق اينجا رخ نداده است.
اين كارگردان سينما در انتها درباره تغيير ساختار فيلمسازي‌اش گفت: همين جا از دوستاني كه فيلم‌هاي من را نقد كردند تشكر مي‌كنم، چرا كه تاثير بسيار خوبي در روند كاري من داشت. به نظرم ورود به عرصه سينماي اجتماعي در اصل ادامه سينماي مستقلي است كه كار كرده‌ام و اين را مديون نقد خيلي از دوستان هستم. اگر بخواهم سينماي اجتماعي را ادامه بدهم، همين روند را جلو مي‌برم.