اخبار داخلی فرهنگ و هنر مخالفت با نوآوري در موسيقي بومي نشانه ناتواني است

هموطن آنلاین , يكشنبه 6 شهريور 1390

مخالفت با نوآوري در موسيقي بومي نشانه ناتواني است

کساني به مخالفت با هرگونه نوآوري در موسيقي بومي مي‌پردازند که نه موسيقي را مي‌شناسند نه ضرورت و نياز جامعه را. اين افراد ناتوان از هرگونه نوآوري در موسيقي محلي هستند.

هموطن آنلاین -داستان‌ها و ترانه‌هاي عاميانه و انچه به عنوان فولکلور مي‌شناسيم از نسلي به نسل ديگر منتقل مي‌شود و در هر زمان و مکاني با شرايط روز هماهنگ شده و نياز جامعه را برآورده مي‌کند. موسيقي‌هاي محلي هم از اين ويژگي برخوردار و زنده و پويا هستند.
گروه ليان با نگاه به گذشته و درنظرگرفتن اصالت‌هاي موسيقي بوشهر، روشي نو را در پيش گرفته و به گونه‌اي موسيقي تلفيقي دست يافته است. محسن شريفيان، سرپرست گروه ليان، ويژگي فولکلور را به‌روز شدن آن مي داند و مي‌گويد: موسيقي محلي، زنده و پوياست و آنان که معتقدند نمي‌توان موسيقي بومي را تغيير داد، کساني هستند که توان نوآوري ندارند و نياز مخاطب و خواسته‌ها و دگرگوني‌هاي جامعه را ناديده مي‌گيرند.
بوشهر سرزمين آفتاب و حرارت و درياست. نمي‌توان حركت و شور و هيجان را از موسيقي، كلام و رفتار مردمي كه گرما و دريا، سهم موثري در زندگي‌شان دارد، گرفت. گروه ليان کوشيده تا حرکت‌هاي آئيني منطقه خود را زنده نگه دارد و به مردم ديگر معرفي کند. گرچه معرفي رقص‌هاي محلي در قالب

	" امروز شرايط زمانه دگرگون شده براي مثال روزگاري در برخي مناطق ايران از جمله بوشهر و خوزستان و هرمزگان و سيستان و بلوچستان وقتي افراد فقير به ويژه ماهيگيران و دريانوردان، دچار بيماري‌هاي روحي و رواني مي‌شدند مراسمي با عنوان «زار» اجرا مي‌شد... "

کنسرت، کار چندان ساده‌اي نيست چراکه متوليان فرهنگي نمي‌خواهند با آداب و رسوم و فرهنگ قوميت‌ها و مناطق مختلف ايران آشنا شوند وگرنه به خوبي درمي‌يافتند که موسيقي و رقص بوشهر، نشان‌دهنده تاريخ و شرايط جغرافيايي اين سرزمين و برگرفته از کار و زندگي مردم است.
تاکنون 9 آلبوم موسيقايي از سوي گروه ليان منتشر شده و در اختيار علاقه‌مندان به موسيقي قرار گرفته است: «ليانا، شپ، بندري، موج، سيراف، محله خموني و پار و پيرار» از اين جمله‌اند. «خيامي» که به خيام‌خواني در بوشهر مي‌پردازد و «شروه‌خواني در بوشهر» نيز مجموعه‌هاي پژوهشي هستند که به همت محسن شريفيان گردآوري و از سوي موسسه ماهور منتشر شده‌اند.
شريفيان با اشاره به ضرورت پژوهش در زمينه موسيقي بومي و گردآوري نغمه‌هاي آن مي‌گويد: امروز شرايط زمانه دگرگون شده براي مثال روزگاري در برخي مناطق ايران از جمله بوشهر و خوزستان و هرمزگان و سيستان و بلوچستان وقتي افراد فقير به ويژه ماهيگيران و دريانوردان، دچار بيماري‌هاي روحي و رواني مي‌شدند مراسمي با عنوان «زار» اجرا مي‌شد. مراسمي که با رقص و موسيقي همراه و از بردگان آفريقايي، وام گرفته شده بود. امروز نشان چنداني از اين نوع موسيقي به شكل كاربردي آن در بندر بوشهرباقي نمانده است. تنها در جزيره خارگ و بعضي از نواحي كنگان و دير، هستند کساني که همچنان از رقص و موسيقي جهت درمان كساني كه به‌ اين نوع موسيقي، باور دارند، بهره مي‌برند.
گروه ليان در کنسرت‌هاي مختلف خود، مخاطب را با بخشي از موسيقي زار آشنا کرده است. نغمه‌هايي که بايد گردآوري شوند چراکه انديشه و طرز فکر جوانان امروز تغيير کرده و ديگر از روش‌هاي درماني قديم استفاده نمي‌کنند يا باور چنداني به آن ندارند.
نويسنده کتاب «اهل ساز» ، «ني‌مه» را يکي ديگر از نغمه‌هاي فراموش شده بوشهر مي‌داند: «ني مه»، آوازهايي است که دريانوردان و لنج‌سازان به هنگام کار مي‌خوانند تا کمتر احساس خستگي کنند. نغمه‌هايي که امروز کمرنگ شده و آرام آرام به دست فراموشي سپرده مي شوند.اي کاش متوليان فرهنگي اين مرزوبوم هم در شمار مخاطبان خاص بگنجند و تدبيري براي مستندکردن کارآواها و نغمه‌هايي که به جهت تغيير مناسبات و شرايط زندگي رنگ مي‌بازند و فراموش مي‌شوند در نظر بگيرند.
شروه‌خواني که بيشتر در روستاهاي بوشهر اجرا مي‌شود و گونه‌اي موسيقي آوازي است و خيام‌خواني يا «خيامي» که گونه‌اي موسيقي محفلي است از گونه‌هاي ديگر موسيقي در بوشهر است که بايد ثبت و ضبط شوند.