اخبار داخلی فرهنگ و هنر برف... برف

جام جم آنلاین , دوشنبه 21 بهمن 1392

برف... برف

نوک دماغم که از لحاف کرسی بیرون مانده بود این را تائید می کرد. صدای قرچ قرچ پارو که از پشت بام می آمد، تازه می فهمیدم برادرانم زودتر بیدار شده اند تا پشت بام را بروبند.

مهدی نورعلیشاهی - صبح خیلی زود بود یا نه، نمی‌دانم اما اذان را تازه گفته بودند. هوا تاریک‌تر از همیشه بود. حتی از پنجره هم نمی‌شد درخت انجیر باغچه را خوب دید. فقط چند انجیر کال برف نشسته بالای درخت از دور خودنمایی می‌کرد. هوا نسبت به روزهای قبل، سردتر هم بود.
نوک دماغم که از لحاف کرسی بیرون مانده بود این را تائید می کرد. صدای قرچ قرچ پارو که از پشت بام می آمد، تازه می فهمیدم برادرانم زودتر بیدار شده اند تا پشت بام را بروبند.
بی مقدمه داد زدم: مامان منم می خوام برف پارو کنم. مادر که چادر نماز را گرد کرده دور سرش به سجاده نشسته بود به من تشر می زد: نه! ته گلویم هنوز مزه خواب می داد که دوباره می گفتم: توروخدا اجازه بده و او بود که می گفت: نه، اگه بری پشت بوم سرما بخوری خودم می کشمت! بگیر بخواب. مگه رادیو نگفت امروز تعطیله. برو مشقاتو بنویس. نری تو حیاط ها... روز برفی، تجربه خوشایندی بود که کمتر پیش می آمد.
رادیو 2 موج بچه های انقلاب را پخش می کرد که صدای آجان (آقاجان) بود که از پشت در می آمد: این پسرا پشت بوم اتفاقی براشون نیفته. بسه دیگه بیان پایین. و در حالی که دست های آغشته به گازوئیلش را به هم می مالید، می گفت: وقتی گازوئیل یخ می زنه تو این ابوقراضه، نمی دونم چه خاکی باید به سرم بریزم.
به حیاط می رفتم. عادت داشتم برف که می بارید سرم را روبه آسمان بگیرم. به خیالم می خواستم تمام دانه های برف را یکجا قورت دهم.
مادربزرگ که داشت زیر درخت انجیر گوله های زغال را برای کرسی گل می انداخت، فریاد می زد: اومدی تو حیاط چرا؟ برگرد تو اتاق و صدای گرومپ گرومپ برف ها بود که هر چند لحظه یک بار از پشت بام به کوچه می ریخت. به اتاق که برگشتم به یکباره صدای گرومپ برف ها از زمین مرا کند. مادر که سر سجاده زیر لب دعا می خواند لبخندی زد و گفت: نترس، برفه... برف خوبه... برف دنیارو تمیز می کنه.
دارم آماده می شوم که به محل کار بروم. همسرم سفارش کرده که لباس های بیشتری بپوشم تا مبادا سرما بخورم. پنی سیلین دیگر رویم اثر ندارد. یاد امروز صبح می افتم که آقای مسن همسایه مان که بعد از برگشت به خانه لباس هایش کمی گلی شده بود، داد می زد: این گل و لای برفا گند زد به تموم لباسام. هنوز در فکر مرد مسن همسایه مان هستم که صدای بچه همسایه طبقه دیگر می آید. از این که امروز به مدرسه نمی رود خوشحال نیست.
با مادرش بلند بلند حرف می زند و می گوید: امروز ما کلاس موسیقی داشتیم این برف مسخره باعث شد نرم سر کلاس. خنده ام می گیرد. برایم پیامکی می آید دوستم پیامک زده: من از موجودات فضایی می ترسم، چون هیچ موجودی برای کمک به موجودات بیگانه این همه راه تو فضا ول نمی چرخه! بدون وقفه پاکش می کنم و برای همه دوستانم پیامک می زنم: برف نو! برف نو! سلام، سلام، باز هم ببار و بنشین، خوش نشسته ای بر بام.