اخبار داخلی فرهنگ و هنر هخامنشیان هفت تیر کش نبودند

سه شنبه 14 مرداد 1393

هخامنشیان هفت تیر کش نبودند

راستی کدام کارشناس میراث فرهنگی که سالها در این حوزه به تحصیل علم پرداخته است که نمی داند در دوره هخامنشیان باروت دانی وجود نداشته است؟ اصلا چنین کارشناسی هم باشد (به فرض ) کدام عقل سلیمی مثلا خشایار شاه را در حالیکه دو لول در دست گرفته تصور می کند که روی اسب نشسته می خواهد به جنگ دشمنانش برود؟

مهدی نورعلیشاهی- هموطن سلام-دیروز خبری در یکی از خبرگزاری های تازه تاسیس کشورمان منتشر شد که بر اساس آن یک مقام محلی خبر از کشف چندین اثر تاریخی در یکی از شهرهای غربی کشور می داد. در قسمتی از این خبر آمده بود :«اشیاء کشف شده شامل حلقه های انگشتر،سرمه دان ،جاباروتی،گلاب پاش ، جاشمعی از جنس طلا، نقره و مفرق می باشد.(است)» تا اینجای خبر هیچ ایرادی ندارد اما در ادامه خبر می خوانیم :« بر اساس اعلام نظر کارشناس میراث فرهنگی این آثار متعلق به دوران هخامنشیان می باشد.(است)» جدای از رعایت نشدن رسم الخط و نگارش صحیح فارسی در بسیاری از سطور این خبر نکته قابل تامل در این میان بی اطلاعی مجموعه منتشر کننده و بازتاب دهنده این خبر است.
نکته ای که نیاز شدید مطبوعات و رسانه نگاری امروز ایران را به مقوله خبرنگاری و روزنامه نگاری تخصصی بیش از پیش نشان می دهد. این امر تا جایی است که اگر خبرنگار این حوزه کمی تامل می کرد می فهمید که در دوره هخامنشیان هنوز باروتی وجود نداشته که باروت دانی برایش ساخته شود.
راستی کدام کارشناس میراث فرهنگی که سالها در این حوزه به تحصیل علم پرداخته است که نمی داند در دوره هخامنشیان باروت دانی وجود نداشته است؟ اصلا چنین کارشناسی هم باشد (به فرض ) کدام عقل سلیمی مثلا خشایار شاه را در حالیکه دو لول در دست گرفته تصور می کند که روی اسب نشسته می خواهد به جنگ دشمنانش برود؟
این امر درست مانند این است که چندی پیش و در حاشیه تفاهم ایران و پنج به علاوه یک برخی از روزنامه نگاران هنوز تفاوت میان سو و سانترفیوژ در یک رآکتور اتمی را نمی دانستند و این امر باعث شده بود که اخبار نادرستی در این خصوص منتشر شود. اخباری که با واکنش صحیح برخی از روزنامه نگاران متخصص این حوزه و اطلاع رسانی صحیح به مردم اصلاح گردید.
باید قبول داشت که با گسترش هر روزه رسانه ها در فضای مجازی و سهولت ایجاد منبع رسانه دیگر وقت آن رسیده که رسانه های داخلی نیز که مجوز اطلاع رسانی نیز دارند بر امر تخصص گرایی در دروازه انتشار اخبار توجه بیشتری داشته باشند. شاید حلاوت داشتن رسانه برای بسیاری امروزه شیرین تر از پیش نمود پیدا کند وقتی با یک خبر می توان هم قدرت داشت و هم رسانه دار بود. اما در میان تمام چرایی های انتشار یک خبر باید علامت سئوال دیگری هم مطابق بر این امر گذاشت که این خبر برای چه منتشر خواهد شد؟ شاید با انتشار این اخبار تنها به دنبال خنده ای بر لبان مخاطب دقیق و به روز رسانه هستیم که می داند فرق اخبار درست با نادرست کجاست و از همه مهمتر او را مجبور کنیم تا به دنبال منبع خبری دیگر با مشخصات صحت ،سلامت و دقت بگردد.