اخبار داخلی فرهنگ و هنر دلشوره‏هایی که برای بازی در یک فیم ترسناک داشتم

هموطن سلام , دوشنبه 23 آبان 1384

دلشوره‏هایی که برای بازی در یک فیم ترسناک داشتم

نائومی واتس در بیست و هشتم سپتامبر 1968 در انگلستان به دنیا آمد. او از آن دسته بازیگرانی است که نگاه متفاوتی به حرفه‏اش دارد.

نائومی واتس در بیست و هشتم سپتامبر 1968 در انگلستان به دنیا آمد. او از آن دسته بازیگرانی است که نگاه متفاوتی به حرفه‏اش دارد. همانطور که به بازی در فیلم‏های تجاری بی‏علاقه است و از کارهای نامتعارف استقبال می‏کند، گاهی نکته‏هایی را بازگو می‏کند که کمتر بازیگری در حد او، راضی به افشای چنین اسراری از زندگی خصوصی‏اش می‏شود. نائومی واتس سالها در کانادا زندگی کرد و دوران اوج فعالیت هنری‏اش مربوط می‏شود به 5 سال اخیر. او اینک یکی از ستاره‏های سینمای آمریکاست که محبوبیت و موقعیت خود را به دلیل بازی در فیلم‏های نامتعارف به دست آورده. او در سال 2002 در فیلم ترسناک "حلقه" بازی کرد و 3 سال بعد در قسمت دوم این فیلم نیز ظاهر شد. گفت‏وگو با او، مدتی پیش به بهانه بازی در همین فیلم انجام شده است.

- هیچ وقت فکر نکردید، برای بازیگری که در فیلم‏های دیوید لینچ و آلخاندرو گونزالس ایناریتو ظاهر شده و از سوی مردم و بسیاری از منتقدان تحسین شده، بازی در قسمت دوم یک فیلم ترسناک، ممکن است یک ریسک بزرگ به حساب بیاید؟
به این موضوع بارها فکر کردم و خیلی از شب‏ها از وحشت خوابم نمی‏برد. وحشت از بازی کردن در یک فیلم وحشتناک! آن هم فیلمی که نسخه اصلی‏اش در ژاپن ساخته شده و کاملا موفق بوده و حالا قرار است از روی آن یک نسخه آمریکایی هم ساخته شود. از این که ممکن است فیلم، کار خوبی از آب در نیاید می‏ترسیدم. چون کارگردان را به خوبی

	" نقشی که بازی کردم مربوط به زنی است که با تنها پسرش زندگی می‏کند و از شوهرش جداست. نمی‏دانیم دلیل این زندگی جداگانه چیست و اصلا معلوم نیست که اینها برای چه با هم اختلاف دارند... "

نمی‏شناختم و نمی‏دانستم که هدف اینها از بازسازی این فیلم چیست. یک بار با نیکول کیدمن مشورت کردم. چون او مدتی قبل در فیلم ترسناک "دیگران" بازی کرده بود. او به من گفت که از بازی در فیلم‏های اینچنینی نباید بترسم و همچنین اشاره به موضوع مهمتری کرد. او گفت که کار کردن با کارگردان‏هایی که تازه می‏خواهند در هالیوود کسب تجربه بکنند، فرصتی است تا شرایط تازه‏ای را یک بازیگر از سربگذراند و شیوه‏هایی را به کار بگیرد که در فیلم‏های عادی امکان عرضه آن نیست. قسمت اول میان مخاطبان جا افتاد و خیلی‏ها از آن خوششان آمد. همین مسئله انگیزه‏های مرا برای بازی در قسمت دوم بیشتر کرد. الان شرایط عوض شده و نسبت به 4، 5 سال پیش، دیگر کسی دلشوره بازی در یک فیلم ترسناک را ندارد. مارتین اسکورسیزی "مردگان" را ساخته و رابرت دنیرو احتمالا در فیلم "آشوب" بازی خواهد کرد و "آب سیاه" هم با بازی جنیفر کانلی خیلی مورد توجه قرار گرفته.

- هیچ شباهت یا نزدیکی‏ای میان شخصیت فیلم با خودت وجود نداشت؟
نقشی که بازی کردم مربوط به زنی است که با تنها پسرش زندگی می‏کند و از شوهرش جداست. نمی‏دانیم دلیل این زندگی جداگانه چیست و اصلا معلوم نیست که اینها برای چه با هم اختلاف دارند. در فیلم اول، وقتی زن از سوی نوار ویدئویی مورد تهدید قرار می‏گیرد، می‏رود سراغ آن مرد. یعنی آن مرد اولین کسی است که زن به او مراجعه می‏کند. این یک فرض است که تماشاگر باید بپذیرد. یعنی باید چنین شرایطی را بپذیرد و سپس قصه فیلم را دنبال کند. تنها شباهتی که با شخصیت اصلی فیلم دارم، این است که آدم درونگرایی هستم. وگرنه، نه جست‏وجوگری و جسارت‏ها و خطر کردن‏های او را دارم و نه علاقه‏ای به زندگی پرتنشی که خبرنگاران دارند.

- در این مدت ما به نقش‏های عجیب و غریبی عادت کرده‏ایم که نائومی واتس بهترین گزینه برای ایفای آنهاست. مثلا در "حلقه" در جریان یک واقعه هول‏انگیز می‏شوی، در "جاده مالهالند" دچار پریشانی‏های مختلف هستی و در فیلم تحسین شده "21 گرم" نقش یک زن از هم گسیخته و در آستانه روان پریشی را بازی می‏کنی. فکر می‏کنی این نقش‏ها بی‏دلیل اینقدر خوب از آب درآمده‏اند؟
من زندگی سراسر ناآرامی داشته‏ام. هم در کودکی و هم در سنین نوجوانی و بلوغ. همیشه وجود یک نیروی ویرانگر را در نزدیکی‏های خودم احساس می‏کردم. این را جای دیگری هم گفته‏ام که چند بار دچار وضعیتی مشابه وضعیت کاترین دونو در فیلم "توت" رومن پولانسکی

	" هیچ بازیگری نمی‏تواند ادعا بکند که نسبت به اسکار بی‏توجه است. هر پیشنهادی که می‏شود، آدم ناخودآگاه به این فکر می‏کند که آیا این نقش ممکن است برایش اسکار بهترین بازیگر را به همراه داشته باشد یا نه؟ ... "

شدم. اما حالا دیگر از این خبرها نیست. وقتی در "21 گرم" بازی می‏کردم، داشتم همه آن دردها و مشکلاتی که پیش از این تجربه کرده بودم را بازسازی می‏کردم. پس از این که صحنه ضجه زدن در خانه را گرفتیم، تا چند ساعت نتوانستم جلو دوربین ظاهر شوم و مجبور شدم از همه عذرخواهی کنم.

- فکر می‏کنی نسخه بازسازی شده "حلقه" بهتر است یا نسخه اصلی آن؟
مسلما نسخه ژاپنی بهتر است. نمی‏خواهم با این حرف زحمت همکارانم را بی‏اثر کنم. شخصا یکی از افتخارتم را بازی در این 2 فیلم می‏دانم، اما واقعیت این است که یک ژاپنی خیلی بهتر با این فیلم رابطه برقرار می‏کند تا یک اروپایی یا آمریکایی. در نسخه اصلی، ریشه‏های اسطوره‏ای این ماجرا را شاهدیم و چیزهایی که به آئین شرق و فلسفه‏ای کهن مربوط است، اما در نسخه‏ای که در آمریکا ساخته شده، تنها به وجه ترسناک این فیلم یا این قصه توجه شده. یک بار در انگلستان با یک ژاپنی روبه‏رو شدم و حدود یک ساعت با هم داشتیم درباره تفاوت نسخه ژاپنی و آمریکایی حرف می‏زدیم. او چنان با حرارت از ریشه‏های اسطوره‏ای این قصه‏ها حرف می‏زد که من حیرت کرده بودم. به او گفتم بهتر است پیش از مقایسه این 2 فیلم، او یک کلاس آموزشی برای من بگذارد و اول فلسفه شرق را درس بدهد تا بفهمم اصلا منظورش چیست!

- بازی در فیلم‏هایی مثل "کینگ کنگ" یا "پرده رنگ" چقدر می‏تواند شانس تو را برای دریافت اسکار بالا ببرد؟
هیچ بازیگری نمی‏تواند ادعا بکند که نسبت به اسکار بی‏توجه است. هر پیشنهادی که می‏شود، آدم ناخودآگاه به این فکر می‏کند که آیا این نقش ممکن است برایش اسکار بهترین بازیگر را به همراه داشته باشد یا نه؟ من هم از این قاعده مستثنی نیستم منتها در این سالها که به تجربه‏ام اضافه شده، بدون این که فکر کنم یا با یک برنامه‏ریزی پیشرفته باشم، دنبال موقعیت‏هایی هستم که در درجه اول خودم را راضی کند و سپس اعضای آکادمی را. وقتی در "21 گرم" بازی می‏کردم، چند تا از دوستانم که همیشه رابطه نزدیکی با آنها دارم، شدیدا نگران من بودند. آنها می‏گفتند که تحت تاثیر قرار گرفتن، در واقع ضعف یک بازیگر است و بازیگر باید توانایی این را داشته باشد که میان خودش و نقش، دیوار فاصله‏ای ایجاد کند. تنها چیزی که در جواب آنهامی‏گفتم این بود که بازیگر هم به هر حال آدم است و احساسات و عواطف دارد. نمی‏توانم بگویم که حین بازی در این فیلم چه مرارت‏هایی کشیدم و چه وضعیت روانی‏ داشت. فقط این را می‏توانم بگویم که امروز پس از 2 سال با افتخار این فیلم را می‏بینیم و من هم از این موضوع راضی‏ام و فکر می‏کنم آن تشویش‏ها و اضطراب‏ها، مقدمه‏ای است برای یک آرامش طولانی.

آنتونیو باندراس و یک «زورو» دیگر
مور و پروژه کاترینا
هلنا بونهام کارتر پرکار