اخبار داخلی فرهنگ و هنر نگاهي به سريال «ساعت شني»

خانواده سبز , يكشنبه 25 آذر 1386

نگاهي به سريال «ساعت شني»

مجموعه ساعت شني كه اين روزها در حال پخش از تلويزيون است، بدون عبور از خطوط قرمز، تاثيرگذاري خود را مديون ورود به حيطه‌هاي نو و البته جسورانه است كه به مخاطب، فرصتي براي تجربه‌هاي خاص مي‌دهد.

مجموعه ساعت شني كه اين روزها در حال پخش از تلويزيون است، بدون عبور از خطوط قرمز، تاثيرگذاري خود را مديون ورود به حيطه‌هاي نو و البته جسورانه است كه به مخاطب، فرصتي براي تجربه‌هاي خاص مي‌دهد.
در واقع چند وقتي است مجموعه‌هاي تلويزيون، تلاش مي‌كنند با تكيه بر مضامين تازه از حد و اندازه‌هاي انتظار و سليقه بيننده فراتر رفته و مخاطبان خود را با تمهيداتي مقابل تلويزيون نگه دارند. مجموعه‌هاي «مدار صفردرجه»، «راه‌ بي‌پايان»، «ميوه ممنوعه» و… نمونه‌هاي موفق اين توجه هستند كه فاصله فكر تا عمل را به حداقل رسانده‌اند.
اين روزها نيز مجموعه «ساعت شني» از شبكه اول سيما، با شيوه‌اي جديد در حال پخش است. رويكرد هوشمندانه در پخش يك روز در ميان اين مجموعه، شرايطي فراهم آورده تا به نوعي اتمسفر خاص ساخته شده در مجموعه در فضاي پخش هفتگي پراكنده نشود و با اين شيوه مخاطب را درگير كند.
تحليل نزديك به واقعيت اين است كه ساعت شني، موضوعي حساس و جسورانه را محور قرار داده كه البته در سينما و تلويزيون تا به حال كار نشده، علت اين رويكرد هم نه ممنوع بودن اين حيطه بلكه به همان وجه حساسيت باز مي‌گردد.
موضوع رحم اجاره‌اي، از همان مضاميني است كه به نظر مي‌آيد بنا بر همين تعابير و تحليل‌هاي شخصي به نوعي خط ممنوع شناخته شده و تا به حال كسي سراغ آن نرفته است ولي احمد رفيع‌زاده، فيلم‌نامه‌نويس ساعت شني با نوع نگاه دراماتيك خود نشان داد كه مي‌توان اين موضوع را در رسانه ملي مطرح كرد. در واقع مي‌توان ساعت شني را به نوعي ترازو براي محك سطح سليقه مخاطب تعبير كرد كه همواره دستاويز مجموعه‌هاي سطح پايين قرار مي‌گيرند. معمولا وقتي از سازندگان مجموعه‌هاي تلويزيوني در مورد ضعف كارشان سوال مي‌شود، سهل‌الوصول تلويزيون و پاسخ دادن به نياز مخاطب را مطرح مي‌كنند كه آنها را به سوي روالي تكراري و سطح پايين سوق داده است.
درست است كه تماشاگران تلويزيون، هم سريال جواهري در قصر را نگاه مي‌كنند هم فيلم‌هاي سينما چهار و هم مسابقات فوتبال را ولي اين دليل نمي‌شود كه برنامه‌سازان هم تلاشي براي بالا بردن معيارهاي كيفي تلويزيون انجام ندهند.
رسالت فراموش شده تلويزيون در تربيت مخاطب و ارتقاي سطح سليقه آنها، حلقه گمشده‌اي است كه به نظر مي‌آيد، آرام‌آرام در حال آشكار شدن و رخ‌نمايي است. ساعت شني مجموعه‌اي است كه نشان مي‌دهد مي‌توان به مخاطب تلويزيون اعتماد كرد و براي سليقه‌اش احترام قائل بود.