اخبار داخلی فرهنگ و هنر داستان ها، نيمه گمشده دارند اگر...

برنا , دوشنبه 20 اسفند 1386

داستان ها، نيمه گمشده دارند اگر...

نويسنده اگر بخواهد فقط زنانه بنويسد به اين دليل که زن است و يا مردانه به دليل مرد بودن، داستان ها نيمه گمشده اي دارند که همان نيمه گمشده موفقيتشان را تهديد مي کند.

نويسنده اگر بخواهد فقط زنانه بنويسد به اين دليل که زن است و يا مردانه به دليل مرد بودن، داستان ها نيمه گمشده اي دارند که همان نيمه گمشده موفقيتشان را تهديد مي کند.
مردان و زنان به دليل روحيات کاملا متفاوت ،دنياي متفاوتي دارند. هر کدام با زاويه خاص خود به دنيا مي نگرند. برداشت هاي مختلفي از يک رويداد دارند. به صورت هاي مختلف از شرايط پيرامون تاثير مي پذيرند. از طرفي نويسنده در نوشتن يک داستان به هر شکل که باشد از زاويه ديد خود به سوژه مي نگرد. روحيات و برداشت هاي خود را در آن اعمال مي کند. شخصيت محوري داستان را ،آن گونه که خود مي بيند پرورش مي دهد.
با توجه به اين مسائل دنياي نويسنده ها نيز بسيار متفاوت جلوه گر مي شود. زنان جزيي نگر و لطيفند، مردان کلي و جامع مي نگرند. زنان مسائل احساسي را مد نظر قرار مي دهند و مردان عقلاني. اما اين ويژگي، مطلق نيست.
مريم روزبهانه معتقد است: «نويسنده نبايد از يک دريچه خاص به دنيا بنگرد، من با ديد انحصاري زنانه موافق نيستم. آن چيزي که به نام ادبيات زنانه مرسوم شده بيشتر به افکار فمينيستي که بين نويسنده هاي زن وجود دارد برمي گردد.»
هم چنين محمد کاظم مزيناني نويسنده نيز به خبرنگار سرويس فرهنگي برنا گفت: «ادبيات زنانه و مردانه نداريم. چه بسا کارهايي که توسط مردان نوشته شده ولي فضايي زنانه دارد و يا بر عکس. نمي توانيم ادبيات را به زنانه و مردانه تقسيم کنيم چراکه زماني که يک مرد مي تواند زنانه و يک زن مي تواند مردانه بنويسند و سوژه هايشان را به خوبي پرورش مي دهند زنانه و مردانه معناي خود را از دست مي دهد.»
منيژه آرمين نويسنده نيز در اين باره گفت: « در سال هاي اخير زنان زيادي به داستان نويسي روي آورده و موفق هم بوده اند. شايد بتوان گفت زنان به دليل جزيي نگري در زمينه رمان بسيار موفق تر از مردان بوده و اين موفقيت را ثابت کرده اند. البته زنان نويسنده هم خوب و بد دارند. اگرمي گوييم زنان حضور چشم گيري داشته اند به اين معنا نيست که مردان اين گونه نبوده اند اما از آن جايي که حضور زنان تحت سياست هاي خاصي کمرنگ بوده، اين حضور به چشم مي آيد.»
وي افزود: «من تعريف مشخصي از ادبيات زنانه ندارم. اصلا نبايد ادبيات را به زنانه و مردانه تقسيم کرد. با اين تقسيم بندي کاملا مخالفم. هر نويسنده اي که بتواند قصه اش را پرورش دهد موفق است و اين زن و مرد ندارد.»
به طور کلي نويسنده اي را مي توان نويسنده موفق ناميد که هم خصوصيات و روحيات زنانه و هم مردانه را به بهترين شکل روايت کند. اگر قرار باشد مرد و زن تنها از دنياي خود بنويسند داستان ها ،نيمه گمشده خود را نمي يابند.