اخبار داخلی فرهنگ و هنر محمد (ص) ؛ پيام‌آور صلح و دوستي

مهر , سه شنبه 6 فروردين 1387

محمد (ص) ؛ پيام‌آور صلح و دوستي

حضرت محمد (ص) پيام آور اسلام صلح و دوستي است، کاملترين انسان و در واقع اشرف المخلوقات همه مخلوقات خداوند است. خداوند همه فضايل و کمالاتي را که مقام بشري قابليت وصل بدان را دارد به پيامبر اسلام(ص) ارزاني داشته است.

حضرت محمد(ص) پيام آور اسلام صلح و دوستي است، کاملترين انسان و در واقع اشرف المخلوقات همه مخلوقات خداوند است. خداوند همه فضايل و کمالاتي را که مقام بشري قابليت وصل بدان را دارد به پيامبر اسلام (ص) ارزاني داشته است. حضرت محمد (ص) پيام آور اسلام صلح و دوستي است، کاملترين انسان و در واقع اشرف المخلوقات همه مخلوقات خداوند است. خداوند همه فضايل و کمالاتي را که مقام بشري قابليت وصل بدان را دارد به پيامبر اسلام(ص) ارزاني داشته است.
بنا به تعبير قرآن مجيد او مقام پيامبري را خود کسب نکرده بلکه خداوند او را به اين مقام برگزيده است. علاوه بر اين، همه فضايل در وجود او فعليت يافته است. از همين رو مسلمين او را نمونه کامل عياري براي زندگي بشر مي دانند که بايد از آن تقليد و تاسي کرد. او انسان کامل است و قرآن مجيد خود از او به عنوان نمونه اي ياد کرده است که بايد سرمشق قرار گيرد.
مسلمين در طول تاريخشان و با اخلاص و عشق و علاقه به شخصي که برگزيده خداوند براي بسط پيام او در روي زمين و نخستين شارح و مفسر کلام او، يعني قرآن مجيد بوده است پيوسته براي تشبه جستن به اعمال و افعال حضرت رسول (ص) و فهميدن اقوال او تلاش کرده اند. اما براي درک و فهم اهيمت پيامبر(ص) مطالعه بيروني متون تاريخي مربوط به زندگي آن حضرت کافي نيست. بايد از درون منظر اسلامي نيز در آن حضرت نگريست و براي تشخيص جايگاه او در آگاهي ديني مسلمانان تلاش کرد.
در هر يک از زبانهاي اسلامي وقتي کسي لفظ پيامبر را بر زبان مي آورد اين لفظ به معناي محمد (ص) است که از اين جهت هرگز نام او برده نمي شود مگر آنکه در مقام دعا به دنبال آن مي گويند "صلي الله عليه و سلم" يعني درود و سلام خداوند بر او باد حتي مي توان گفت که به طور کلي وقت کسي لفظ پيامبر را بر زبان مي آورد منظور وي پيامبر اسلام (ص) است زيرا هر چند در هر ديني بنيانگذار آن دين، که جنبه جنبه اي از عقل کلي است مطلق جنبه، مطلق کلمه، مطلق تجسم مي شود با اين وصف باني هر دين بر جنبه خاصي از حقيقت تاکيد مي ورزد و حتي معرف آن جنبه در سطح جهاني است.
هر چند که عقيده به تجسم در بسياري از اديان موجود است وقتي سخن از تجسم به ميان مي آيد، اين لفظ به مسيح (ع) اشاره دارد که تحقق اين جنبه است و هر چند هر ولي و پيامبري اشراق را تجربه کرده است مطلق اشراق ناظر به تجربه بوداست که برجسته ترين و عام ترين نمونه عيني اين تجربه است.
به همين صورت پيامبر اسلام (ص) مثل اعلا و تجسم کامل پيامبري و بنابراين به معنايي ژرف، مطلق پيامبر است. در واقع در اسلام هر نوع وحي را گونه اي پيامبري تلقي مي کنند که تحقق تمام و کمال آن را بايد در محمد (ص) ديد.
براي فرد غير مسلمان فهم اهميت معنوي پيامبر اسلام (ص) و نقش آن حضرت به عنوان مثل اعلاي حيات ديني و معنوي دشوار است به خصوص اگر چنين فردي در فضايي مسيحي رشد يافته باشد.
از اين بابت، در قياس با مسيح و بودا، رسالت زميني پيامبر(ص) آنقدر بشري و آنقدر مستغرق در تحولات فعاليت سياسي، اجتماعي و اقتصادي به نظر مي رسد که نمي توان الگويي براي حيات معنوي باشد.
به همين دليل است که اين افرادي که امروزه درباره راهنمايان بزرگ معنوي بشريت قلم مي زنند نمي توانند فهم و تفسيري همدلانه از پيامبر(ص) داشته باشند. دليل اين مشکل آن است که ماهيت روحاني پيامبر(ص) در ماهيت بشري اش مخفي مانده و رسالت روحاني محض آن حضرت در وظايفش به عنوان راهنماي انسانها و رهبر اجتماع نهان شده است.
رسالت پيامبر (ص) اين بود که نه فقط راهنمايي معنوي بلکه سامان دهنده يک نظام اجتماعي نوين با همه لوازم يک چنين وظيفه اي نيز باشد و دقيقاً به دليل همين جنبه وجودي اوست که ساحت معنوي محض آن حضرت از انظار بيگانگان مخفي مانده است.
بيگانگان نبوغ سياسي، قدرت سخنوري و مقام او به عنوان دولتمردي بزرگ را درک و فهم کرده اند ولي معدودي از آنها به درک اين مطلب نايل شده اند که آن حضرت چگونه مي توانسته است راهنماي ديني و معنوي انسانها باشد و چگونه زندگي آن حضرت مي تواند سرمشق کساني قرار گيرد که مشتاق طهارت و تقدس اند. اين معنا به خصوص در مورد دنياي متجدد صدق مي کند دنيايي که در آن دين از ديگر حوزه هاي زندگي جدا افتاده است و در آن بيشتر انسانهاي متجدد دشوار مي توانند تصور کنند که چگونه ممکن است يک وجود روحاني بتواند در شديدترين فعاليت سياسي و اجتمعي نيز مستغرق باشد.
از منظر اسلامي، پيامبر (ص) هم رمز کمال فردي بشري و هم رمز کمال رهبر جامعه بشري است. او مثل اعلاي شخص بشري و جامع جماعت بشري است. از اين حيث، پيامبر اسلام (ص) در نگاه مسلمانان سنتي داراي اوصافي است که فقط مي توان آن اوصاف را به مطالعه گزارشهاي سنتي درباره او کشف کرد بنابراين مي توان گفت پيامبر(ص) همان اعتدال بشري است که در حقيقت الاهي فاني شده است. پيامبر(ص) نشانه ايجاد هماهنگي و تعادل ميان همه تمايلات موجود در آدمي است که نمي توان بر اين تمايلات غلبه کرد مگر اينکه از خود وضع و حال بشري تعالي يافته باشيم.
پيامبر(ص) هماهنگي اين تمايلات و نيروها را با هدف تاسيس مبنايي که طبعاً به شهود حق و فناي در آن مي انجامد به نمايش مي گذارد. راه معنوي آن حضرت به معناي پذيرش شرايط بشري است که به منزله بنيادي براي رفيع ترين دژ معنوي، مانوس و مقدس شده است. معنويت اسلامي که پيامبر(ص) اسوه آن است نه به معناي رد و انکار عالم بلکه به معناي تعالي يافتن از آن، از طريق پيوند زدنش به مرکز اصلي و ايجاد نوعي هماهنگي است که طلب ذات مطلق بر آن بنياد شده است.